சத்தமிடுவது குடும்ப பெண்களின் குணமல்லவென்றுபொத்திப் பொத்தி வைத்ததில் என்கால் கொலுசு முத்திழந்ததுகண்ணாடி வளவியைக் கையுமிழந்தது -என்இதழ்கள் இயல்பாகவேமௌனம் சுமக்கிறதுஇதயம் மட்டும் ஓயாமல்ஓலமிடுகிறது…என் இதயத்தின் மௌனமொழி கேட்கஉன் இதயச்செவியைகொஞ்சம் திறந்து வை…ஒட்டுமொத்த அன்பையும்கொட்டித் தீர்க்கிறேன் நீயோஎட்டியாக எண்ணி…

ஊனுறக்கம் தேவையில்லைஒய்வும் தேவையில்லை வேறென்ன தான் வேண்டும் தேவை என்பதே தேவையில்லைகாலம் செய்த பிழையாகடவுள் செய்த விதியாகாரணமின்றி கத்தும் மனம்கட்டுக்கடங்கா சினமும்கணப்பொழுதில் மாறும் மனமும்மனித மனதைகாட்சிப்படுத்துமே விதியென்று விட்டு விட்டுவாழ்வை வாழ வாகடந்த காலம் கடந்தே…

தீபிகாசுகுமார் தென்றலாக இசைந்தேன்அசைய மறுக்கிறாய்மின்னலாக மிளிர்ந்தேன் ஒளிர மறுக்கிறாய்இடியாக ஒலித்தேன்கேட்க மறுக்கிறாய்தூறலாக தூது வந்தேன்நனைய மறுக்கிறாய்மழையாக பொழிந்தபோது ஏற்றுக் கொண்டாய்என் உரையாடல்களைஇனிமையாக..இவள் ரசனைக்காரி

நந்தினி ரா எண்ணற்ற சிறையிலிருந்து தப்பியவன் நான்,இன்று ஓர் சிறையில் சிக்கியவன் தான்.என்னைத் தொலைத்தேன், தேடிக் காத்தேன்,காணாமல் போனேன், கண்ணீர் தழுவினேன்.மரணமே கூட அழகென்றேன்,மெளன மொழியில் .அந்த மொழியில் காதலும் உண்டு,கனவுகளும் உண்டு, கவலையும் உண்டு.காரணமே…