Author: admin

சத்தமிடுவது குடும்ப பெண்களின் குணமல்லவென்றுபொத்திப் பொத்தி வைத்ததில் என்கால் கொலுசு முத்திழந்ததுகண்ணாடி வளவியைக் கையுமிழந்தது -என்இதழ்கள் இயல்பாகவேமௌனம் சுமக்கிறதுஇதயம் மட்டும் ஓயாமல்ஓலமிடுகிறது…என் இதயத்தின் மௌனமொழி கேட்கஉன் இதயச்செவியைகொஞ்சம் திறந்து வை…ஒட்டுமொத்த அன்பையும்கொட்டித் தீர்க்கிறேன் நீயோஎட்டியாக எண்ணி எட்டிகூட பார்ப்பதில்லை – கடமைக்கு திருமணம்வழக்கமென தாம்பத்யம்உன் ஆண்மையையும் என் பெண்மையையும்உறுதிப்படுத்தவோர் மழலைச் செல்வம்…அன்புக் கணவனே!உன் தேவையெல்லாம் நீ சொல்லாமல்தீர்த்து வைத்தேன் -என் தேவை என்னவென்றுகேளாயோ ?கருணை கொண்டு பாராயோ ? காதல் கொண்டு என்னை சேராயோ ? – என்றேசத்தமின்றி சத்தமிடுகிறது என் மௌன மொழி….

ஊனுறக்கம் தேவையில்லைஒய்வும் தேவையில்லை வேறென்ன தான் வேண்டும் தேவை என்பதே தேவையில்லைகாலம் செய்த பிழையாகடவுள் செய்த விதியாகாரணமின்றி கத்தும் மனம்கட்டுக்கடங்கா சினமும்கணப்பொழுதில் மாறும் மனமும்மனித மனதைகாட்சிப்படுத்துமே விதியென்று விட்டு விட்டுவாழ்வை வாழ வாகடந்த காலம் கடந்தே போகட்டும் இறந்த நாளினை எண்ணியெண்ணி இருக்கும் நாளினை இறக்க விடாதேநிகழ்காலம் உனை வாவென அழைக்கிறதுஆற்றின் போக்கிலாடும் படகாய் அல்லஎதிர்த்து நீந்தும் மீனாகு காலங்கள் உருண்டோடும் ஆனால் காயங்கள் ஆறாதுஅதனைக் குத்தி ரணமாக்கிக் கொண்டே இருந்தால்… ஆற விடு வடுவாய் இருந்தாலும்பரவாயில்லை ரத்தக் களறியாய் மாற்றாதே.. இருளடைந்த நெஞ்சத்தில் ஒளியேற்று அதிலே நீயும் ஒளிவீசு..தன்னம்பிக்கை கழுகை மனதில் கொண்டுநேர்மறை எண்ணத்தோடு விண்ணைத் தாண்டி பறந்திடு

தீபிகாசுகுமார் தென்றலாக இசைந்தேன்அசைய மறுக்கிறாய்மின்னலாக மிளிர்ந்தேன் ஒளிர மறுக்கிறாய்இடியாக ஒலித்தேன்கேட்க மறுக்கிறாய்தூறலாக தூது வந்தேன்நனைய மறுக்கிறாய்மழையாக பொழிந்தபோது ஏற்றுக் கொண்டாய்என் உரையாடல்களைஇனிமையாக..இவள் ரசனைக்காரி

நந்தினி ரா எண்ணற்ற சிறையிலிருந்து தப்பியவன் நான்,இன்று ஓர் சிறையில் சிக்கியவன் தான்.என்னைத் தொலைத்தேன், தேடிக் காத்தேன்,காணாமல் போனேன், கண்ணீர் தழுவினேன்.மரணமே கூட அழகென்றேன்,மெளன மொழியில் .அந்த மொழியில் காதலும் உண்டு,கனவுகளும் உண்டு, கவலையும் உண்டு.காரணமே இல்லாமல் கஷ்டத்தில் ஆழ்ந்தேன்,என் கைக்கடிகாரத்தின் மெளனத்தில்,ஆயிரம் நபர்களின் அமைதியில் கலங்கிடாதசிலரின் மனம் கூட கலங்கும் கைக்கடிகாரத்தின் மெளனத்தில்.எண்ணற்ற ஆசைகளையும்கனவுகளையும் சுமப்பவன் நான்இருப்பினும் ஒரு கூண்டுக்குள் சிக்கிக்கொண்டவன் நான் இதில் இருந்து தப்பிக்க வழி தேடினேன்; ஒரு நாள் எனக்கு வாய்ப்பும் கிடைத்ததுஎல்லையற்ற தூரம் வானத்தைத்தாண்டி பறந்தேன் சந்தோஷமாக ஆனாலும்மீண்டும் சிக்கினேன் இன்னொருகூண்டில் என் கனவுகள் எல்லாம்காணாமல் போய்விடுமோ என்று எண்ணினேன்.

கீதா வெங்கட் கடவுளின் படைப்பில் இவ்வுலகில் மனிதனைப் படைத்தான்!!இத்தகைய சுயநலம் மிக்க உலக வாழ்க்கையில்!!மனிதனை, மனிதனே உணரும் தருணம்!!நீ சந்தோஷமாக இருக்கும்போது உன்னோடு உறவாடும் உறவுகளை விட!!உனக்கு ஒரு கஷ்டம் என்று சொல்லும்போது விலகிடும் உறவை!!உந்தன் வாழ்நாளில் மீண்டும் திரும்பி கூட பார்க்காதே!!எத்தனையோ தடைகளை பார்த்த உன்னால்!!நீ வீழ்வாய் என்று நினைத்தோர் மத்தியில்!!மீண்டும் துளிர்ந்து எழுக உந்தன் முழு தன்னம்பிக்கையோடு!!பட்டுப்போன மரமாக நீ இருந்தாலும் சரி மீண்டும் துளிர்விட்டு !!

கவிஞர் கிருபானந்தன் என்ன! பெரிசே! சொல்லிவிட்டே வந்தீரா!என்ன! பெரிசே! போவது தான் எப்போது!இன்னபிற சொல்லெல்லாம் அக்கூவம் ஆற்றுமணம்!அகராதியில் இடமில்லை! மிகவருத்தம் முதமைக்கு!மலையைப் பார்த்து நாய்குரைத்தால் வலியெல்லாம்மலைக்கல்ல! நாய்க்குத்தான்! அதனை நினைவாயா!நிலையின் திரியாது அடங்கியவன் தோற்றம்தான்!நிற்கும் நிலையாக அம்மலையினும் பெரிதாக!பேசுவது நான்தான்!பெரியவரே! கவலர்க்க!பேசாத காளியிடம் பாரதிதான் அன்றுபேசியது போலின்று பேசுகின்றேன் என்றேபேசியது! அவர்வீட்டில் கரித்துணிதான் ஆறுதலாய்!அன்று புத்தா டையென அலங்கரித்தேன்!அப்புறம் அழுக்கு நீக்கும் கந்தல்துணி!இன்றுநான் சமையலறைக் கரித்துணிதான்!எல்லாம் எனக்கொன்றே! கவலை எனக்கில்லை!காடுபோ என்றாலும் நாடுஆள் என்றாலும்கவலை கொள்ளா இராமனென நமதுஏடுசொலும்! இராமன்வழி என்வழிதான்! அதனால்அப்போதும் இப்போதும் எப்போதும் கவலையிலை!வாழ்ந்து கெட்ட கரித்துணிதான் பேசுகின்றேன்!வீழ்ந்து விட்டேன் என்றுதான் நினைத்தாயோ!தாழ்ந்தாலும் சங்கடத்தை மகிழ்வென மாற்றத்தவறாதே என்றதுவே! நன்றிசொன்னார் பெரியவரே!

கவிஞர் சோலை எழிலன் விண்ணைத் தாண்டிப் பற!விண்ணைத் தாண்டிப் பறந்திட நாமேவெற்றியதே இங்கு நமதாகும்!வீரம் நிறைந்த திறமை வாய்த்திடவேதனை என்பது இலதாகும்!வானத்தை அளக்கும் வல்லமை கைவரவாழ்த்திடும் நெஞ்சம் பலவாகும்!ஞானத்திருவுளம் நமக்கது வாய்த்திடநானிலம் எங்கும் நலமாகும்!எல்லைகள் இல்லா விண்வெளி மீதுஏறுவதே நம் திறமாகும்!எண்ணமும் உயர்வாய் இதந்தரு செயலேஇயற்றுவதே நல் அறமாகும்!வானத்தைப் போலே மனமது அமையவாழ்த்திடும் உயிர்கள் வளம்பெறுமே!வாழ்ந்திடும் காலம் வாதனை களையவாடிடும் உள்ளம் மகிழ்வுறுமே!சாதனை புரிந்து சரித்திரம் படைத்திடசத்திய வழியே முறையாகும்!சமரசம் பழகி சமத்துவம் புரியும்தத்துவமே உயர் நெறியாகும்!வானத்தை எளிதாய்க் கடந்திட முனைந்திடு!வகுத்திடு புதுயுகம் பிறந்துவிடும்!வாகை சூடும் நாளதும் வரவேவழிஅதும் நமக்கே திறந்துவிடும்!

கௌசல்யா பிரேம்ராஜ் அன்பின் வெளிப்பாடு மௌனம். ஆதரவுக்கரத்தின் தொடுகை மௌனம் இயற்கையின் வண்ணம் மௌனம். ஈடில்லா மண்வாசம் மௌனம்உண்மையின் மொழி மௌனம். எல்லா மல ர்களின் வண்ணத்தில் மௌனம். ஏழையின் கண் ணீரில் மௌனம்ஐயம் தீர்க்கும் அறிவு மௌனம் ஒளியின் கதிர்வீச்சில் மௌனம் ஓவியரின் கைவண்ணம் மௌனம் ஔவையின் நல்வழியில் மௌனப்யணம்

மு. அபிராமி சூர்யா பற்றுழியில் பாதம் பதித்து கரைகளில் காதல் பகிர்ந்துபரிமானம் கண்டு பக்குவம் அடைந்து!நன்மை உணர்ந்து நாகரிகம் செழித்துஅறிவியல் அறிந்து ஒழுக்கத்தில் சிறந்துசங்கம் வைத்த சிறப்பு பெற்றுபாண்டியன் செங்கோல் உயர்த்து நின்றிடநீர் இன்றி மீன்கள் வாழா என எண்ணி ஆழிக்குள் எங்களை ஆட்கொண்டீர்களோ???இயற்கையே கடவுள் என போற்றி வாழ்ந்திட எங்களுள் உங்களை வைக்க அன்பு பெருகுமே!உங்களுள் எங்களை புதைத்துஅழிவை தருவது நியாயமோ?கரைகள் தாண்டி வைகை தேடிமக்களும் வந்திட மதுரை உயிர்த்தெழ ஒன்றே குலமாய் ஒற்றுமை கண்டுஇரு திணையிலும் ஒழுக்கம் பூண்டுஇரண்டு அடியில் அறத்தை கொண்டுமுச்சங்கம் வைத்து முத்தமிழ் வளர்த்திடமூவேந்தர் காத்திட பரணி போற்றிடநாலடியில் நீதி வகுத்துநற்கலைகளை போற்றி வளர்த்திடஐந்நிலத்திலும் அன்பை பெருக்கி ஐங்காப்பியங்களும் அணியாய் புனைந்துஅறுசுவை உணவினைஅனைவர்க்கும் பகிர்ந்து உண்டுகடையெழு வள்ளல்கள் கருணையினை காட்டிட எட்டுத்திற்கும் வாகை சூடி எல்லாரும் ஒன்றாய் கூடி – சிறப்பு பெற்றசங்க காலம் சாய்ந்து போகிடஇருளும் காலம் வந்தது ஏனோ?வைகை கரையில வைத்தோம் கையை!மண்ணுகடியில்…

அகணி S. கண்ணன் உறவுகளுடன் இணைந்துஇன்பமாய் வாழ்ந்தேன்வாழும் வாழ்க்கையில்சொர்க்கத்தை கண்டேன்மனைவியின் உறவென்றுசொல்லி வந்தாய்மாசின் மொத்தஉருவமாய் இருந்தாய்தவறை மட்டுமேசரியாய் செய்தாய்உனது தாயைதுணையாய் கொண்டாய்பாதகச் செயல்களைவிடமால் தொடர்ந்தாய்பகையை நீயும்பெருக்கி கொண்டாய்பாதிப்பு பெற்றவர்சினமும் கொண்டனர்என்னைப் பற்றிதவறாய் அறிந்தனர்பேசாமல் ஊமையாய்மாறி விட்டாய்தவறாக வளர்ப்பெனகாட்டி விட்டாய்செய்வினை பாதிப்பில்சிக்க வைத்தாய்காரணம் நீயாகஇருந்து விட்டாய்செய்வினையில் சிக்கிவீழ்வேனென்று நினைத்தாயோவணங்கும் தெய்வங்கள்துணைநிற்கும் மறந்தாயோபகைவர்கள் சுகம்காணவீழ்ந்தேன் நகைத்தாயோநண்பர்கள் நலம்காணஎழுந்தேன் துடித்தாயோபாராட்டும் பலப்பெறகண்டுள்ளம் பதைத்தாயோபுகழுடன் வளம்வரஅழுது தீர்த்தாயோஉன்வாழ்வு முழுவதும்முடிந்ததை அறிந்தாயோசெய்தது தவறென்றுஒருபோதும் உணர்ந்தாயோஇறுதியில் தர்மம்வென்றதைப் பார்த்தாயோஅழுதழுது புரண்டாலும்அழுக்குள்ளம் வெளுக்காதே